روز جهانی سکته مغزی|تمرکز بر مدل های حیوانی سکته مغزی ایسکمیک و فارماکولوژی

29 اکتبر روز جهانی سکته مغزی، فرصتی سالانه برای افزایش آگاهی در مورد سکته مغزی و نیاز به راهبردهای پیشگیری و درمان موثرتر است.

سکته مغزی یکی از دلایل اصلی مرگ و-ناتوانی طولانی مدت در سراسر جهان است. این به طور کلی به سکته مغزی ایسکمیک و هموراژیک طبقه بندی می شود که سکته مغزی ایسکمیک اکثر موارد را تشکیل می دهد. سکته مغزی ایسکمیک زمانی اتفاق می‌افتد که جریان خون مغزی قطع می‌شود و در نتیجه مجموعه‌ای از رویدادهای سلولی و مولکولی ایجاد می‌شود که می‌تواند باعث آسیب عصبی و آسیب بافت مغز شود.

سکته مغزی ایسکمیک باعث ایجاد یک سری پاسخ های پاتولوژیک پیچیده در واحد عصبی عروقی (NVU) می شود، از جمله سمیت تحریکی، استرس اکسیداتیو و نیتروزاتیو، التهاب و مرگ سلول های عصبی. NVU شامل سلول‌های عصبی، سلول‌های گلیال، سلول‌های عروقی مانند سلول‌های اندوتلیال، پری‌سیت‌ها و سلول‌های عضلانی صاف و همچنین ماتریکس خارج سلولی و غشای پایه است. این اجزا برای تنظیم جریان خون مغزی، تبادل مواد مغذی، پاکسازی مواد زائد متابولیک و حفظ هموستاز مغز با هم تعامل دارند.

به دنبال ایسکمی مغزی، میزان آسیب در بافت آسیب دیده متفاوت است. هسته ایسکمیک حاوی بافت آسیب دیده شدید با پتانسیل محدود برای بهبود است، در حالی که نواحی اطراف ممکن است از نظر عملکردی آسیب دیده اما برای مدتی زنده بمانند. این منطقه بالقوه قابل نجات معمولاً به عنوان نیم سایه ایسکمیک شناخته می شود. بنابراین حفظ یا بازیابی نیم سایه هدف اصلی درمان سکته مغزی ایسکمیک حاد است.

استراتژی های درمانی کنونی در درجه اول بر بازگرداندن جریان خون مغزی از طریق خونرسانی مجدد تمرکز دارند. بسته به بیمار و شرایط بالینی، این رویکردها ممکن است شامل ترومبولیز داخل وریدی و ترومبکتومی اندوواسکولار باشد. مدیریت حمایتی فشار خون، گلوکز خون، دمای بدن و سایر پارامترهای فیزیولوژیکی نیز مهم است.

به موازات آن، محافظت عصبی یک حوزه فعال تحقیقاتی باقی مانده است. هدف استراتژی‌های محافظت عصبی کاهش آسیب سلولی با تعدیل مسیرهای درگیر در آبشار ایسکمیک و بهبود بالقوه بهبود عملکردی است.

فعال کننده پلاسمینوژن بافت نوترکیب (rtPA) یک درمان ترومبولیتیک برای بیماران واجد شرایط مبتلا به سکته مغزی ایسکمیک حاد است. تبدیل پلاسمینوژن به پلاسمین را تقویت می کند و تخریب فیبرین و انحلال ترومبوز را تسهیل می کند.

سایر رویکردهای دارویی برای کاهش آسیب ایسکمیک و بهبود پیامدهای عصبی مورد بررسی قرار گرفته است. به عنوان مثال، Edaravone دارای خواص آنتی اکسیدانی و رادیکال آزاد است و در برخی کشورها در درمان سکته مغزی ایسکمیک استفاده شده است. Dl-3-n-butylphthalide (NBP) نیز به عنوان یک عامل محافظت کننده عصبی چند هدف مورد بررسی قرار گرفته است و برای درمان سکته مغزی ایسکمیک در چین تأیید شده است.

توسعه درمان های جدید سکته مغزی همچنان چالش برانگیز است، به ویژه به این دلیل که یافته های امیدوارکننده از مدل های پیش بالینی همیشه به اثربخشی بالینی ترجمه نشده است.

مدل های حیوانی جزء مهمی از تحقیقات پیش بالینی سکته مغزی هستند که به محققان اجازه می دهد مکانیسم های بیماری را مطالعه کرده و درمان های بالقوه را ارزیابی کنند. با این حال، ترجمه از مدل های تجربی به سکته مغزی بالینی دشوار است.

یکی از عوامل موثر این است که مدل‌های حیوانی کوچک معمولی-ممکن است پیچیدگی آناتومیک، عروقی، متابولیک و رفتاری سکته مغزی انسان را به طور کامل بازتولید نکنند. علاوه بر این، تفاوت در طراحی تجربی و نقاط پایانی اثربخشی می تواند مقایسه مستقیم یافته های پیش بالینی با نتایج بالینی را دشوار کند.

حیوانات بزرگ، به ویژه نخستی‌های غیرانسان (NHPs)، به دلیل شباهت‌هایشان به انسان در آناتومی مغز، سازمان‌دهی عروق مغزی، متابولیسم مغز، و عملکرد عصبی بالاتر-می‌توانند اطلاعات تکمیلی را ارائه دهند. قابلیت‌های حسی، حرکتی و رفتاری آن‌ها همچنین امکان ارزیابی نقایص عصبی و بهبود عملکردی را با استفاده از نقاط پایانی که بیشتر به ارزیابی بالینی مرتبط هستند، می‌دهد.

این ویژگی ها NHP ها را به یک مدل ارزشمند برای سوالات منتخب تحقیق سکته مغزی تبدیل می کند، به ویژه زمانی که ترجمه آناتومیکی و عملکردی یک ملاحظات مهم است.

Prisys Biotechnologies تاسیس کرده استمدل ماکاکی سکته مغزی ایسکمیکبر اساس انسداد شریان مغزی میانی (MCAO). این مدل برای بازتولید ویژگی های کلیدی ایسکمی مغزی طراحی شده است و امکان ارزیابی آسیب پاتولوژیک و پیامدهای عملکردی را فراهم می کند.

این مدل می‌تواند ارزیابی‌های تصویربرداری و آزمایشگاهی را برای مشخص کردن ایسکمی و خونرسانی مجدد، و همچنین ارزیابی‌های عصبی و رفتاری ترکیب کند. این ارزیابی ها را می توان برای نظارت بر تغییرات پرفیوژن مغزی، آسیب مغزی و عملکرد عصبی در طول زمان مورد استفاده قرار داد.

با ترکیب یک مدل NHP با تصویربرداری کمی و ارزیابی‌های عملکردی، این مدل بستری را برای ارزیابی درمان‌های احتمالی سکته مغزی و بررسی روابط بین ایسکمی مغزی، آسیب بافتی و بهبودی عصبی فراهم می‌کند.

یکی از ملاحظات عمده در تحقیقات سکته مغزی پیش بالینی، چگونگی ارزیابی اثرات درمانی به روشی است که با نتایج بالینی مرتبط باشد. تصویربرداری می تواند اطلاعات کمی در مورد پرفیوژن مغزی، توسعه ضایعه، و تغییرات ساختاری ارائه دهد، در حالی که ارزیابی های عصبی و رفتاری اطلاعات تکمیلی در مورد پیامدهای عملکردی ارائه می دهد.

ادغام این نقاط پایانی در مطالعات NHP طولی می‌تواند به مشخص کردن رابطه بین جریان خون مغزی، آسیب بافتی، نقص‌های عصبی و بهبودی کمک کند. این رویکرد همچنین ممکن است ارزیابی جامع تری از اثربخشی درمانی را نسبت به تکیه بر یک نقطه پایانی واحد ارائه دهد.

سکته مغزی ایسکمیک یک بیماری پیچیده است که شامل فعل و انفعالات بین جریان خون مغزی، بیولوژی عروقی، آسیب عصبی، التهاب و عوامل سیستمیک است. پیچیدگی سکته مغزی در انسان چالش های مهمی را برای توسعه داروی پیش بالینی و ترجمه بالینی ایجاد می کند.

بنابراین مدل های حیوانی مناسب بخش مهمی از تحقیقات سکته مغزی است. مدل‌های حیوانی کوچک برای مطالعات مکانیکی و مراحل اولیه{2} ضروری باقی می‌مانند، در حالی که مدل‌های NHP می‌توانند اطلاعات تکمیلی را زمانی که انسان{3}}مانند آناتومی عروق مغزی، عملکرد عصبی، ویژگی‌های تصویربرداری، و نقاط پایانی رفتاری مرتبط هستند، ارائه دهند.

Prisys Biotechnologiesمدل NHP MCAOمدل‌سازی سکته مغزی ایسکمیک را با تصویربرداری، ارزیابی آزمایشگاهی و ارزیابی عصبی ترکیب می‌کند. با ادغام این رویکردها، تحقیقات NHP می‌تواند شواهد ترجمه‌ای اضافی برای ارزیابی درمان‌های جدید سکته مغزی فراهم کند و به پر کردن شکاف بین مطالعات اثربخشی تجربی و توسعه بالینی کمک کند.

با Prisys Biotech تماس بگیرید