Nov 19, 2026پیام بگذارید

چگونه دوز دارو را در مطالعات NHP بهینه کنیم؟

مقدمه: از دوز تجویز شده تا قرار گرفتن در معرض محل مورد نظر

انتخاب دوز در مطالعات پستانداران غیر انسانی (NHP) معمولاً با تبدیل mg/kg آغاز می‌شود و این تبدیل تنها مرحله اول را پوشش می‌دهد. دوز تجویز شده به خودی خود قرار گرفتن در معرض سیستمیک، غلظت دارو در بافت هدف یا اندازه پاسخ دارویی را پیش بینی نمی کند.

مطالعات NHP معمولاً یافته‌های جوندگان و در شرایط آزمایشگاهی را به توسعه بالینی متصل می‌کند. در آن مرحله مجموعه سوال گسترده تر می شود: آیا یک کاندید اثر بیولوژیکی ایجاد می کند، چه مواجهه ای آن را ایجاد می کند، این قرار گرفتن در معرض چه مدت باید حفظ شود، و آیا دارو به محل اثر مورد نظر می رسد یا خیر.

NHP Dose Optimization Integrating PKPD and Imaging

یک استراتژی بهینه سازی دوز NHP قابل اجرا چهار بعد را ادغام می کند:فارماکوکینتیک (PK)،فارماکودینامیک (PD)، توزیع دارو در سایت هدف و طراحی آزمایشی. آنها با هم مبنایی را برای تنظیم دوز شروع، تنظیم فاصله دوز، و قضاوت در مورد اینکه آیا پاسخ مشاهده شده با مکانیسم عمل مورد نظر مطابقت دارد، ارائه می دهند.

1. چرا دوز بر اساس وزن بدن کافی نیست؟

دوز بر اساس وزن بدن یک نقطه شروع عملی برای بسیاری از مطالعات پیش بالینی است. تجویز دوز mg/kg یکسان به حیوانات مختلف هنوز هم قرار گرفتن در معرض یکسان را تضمین نمی کند.

تنوع در جذب، توزیع، متابولیسم و ​​دفع (ADME) بیشتر آن گسترش را هدایت می کند. سن، جنس، وضعیت فیزیولوژیکی، وضعیت بیماری، روش تجویز، فرمولاسیون و تنوع بیولوژیکی فردی همگی نقش دارند.

اینکه کدام عوامل مهم هستند به روش بستگی دارد. مولکول های کوچک عمدتاً از طریق متابولیسم کبدی و دفع کلیوی پاک می شوند. آنتی‌بادی‌های مونوکلونال و سایر بیولوژیک‌ها برای هفته‌ها در گردش هستند، موقعیت دارویی با واسطه‌ای را نشان می‌دهند و زمانی که ایمنی‌زایی ایجاد می‌شود، نوردهی را تغییر می‌دهند. درمان‌های اسید نوکلئیک و ناقل‌های ویروسی جذب بافت، تحویل درون سلولی، ماندگاری و فعالیت بیولوژیکی را به لیست متغیرها اضافه می‌کنند.

بنابراین انتخاب دوز از فارماکولوژی کاندیدای خاص پیروی می کند، نه یک قانون جهانی.

در یک مطالعه NHP، هدف اول محدودتر است: آیا دوز انتخاب شده محدوده مواجهه مناسبی برای ارزیابی دارویی مورد نظر ایجاد می کند؟

2. مواجهه سیستمیک: ایجاد بنیاد PK

ارزیابی فارماکوکینتیک مبنای کمی برای بهینه سازی دوز را فراهم می کند. غلظت اندازه گیری شده در طول زمان نشان می دهد که چگونه یک دوز تجویز شده به قرار گرفتن در معرض سیستمیک تبدیل می شود.

یک مطالعه معمولی NHP PK از نمونه‌برداری سریالی خون پس از دوز استفاده می‌کند، با برنامه زمانی که بر اساس مشخصات جذب و حذف مورد انتظار کاندید ساخته شده است.

پارامترهای مهم PK عبارتند از:

  • Cmax:حداکثر غلظت مشاهده شده در پلاسما یا سرم، اطلاعاتی در مورد اوج مواجهه سیستمیک ارائه می دهد.
  • Tmax:زمان لازم برای رسیدن به Cmax که نمایانگر مشخصات جذب پس از تجویز خارج عروقی است.
  • AUC:ناحیه زیر منحنی غلظت-زمان، نشان‌دهنده قرار گرفتن در معرض تجمعی سیستمیک در یک دوره معین.
  • نیمه عمر (t½):زمان ظاهری مورد نیاز برای کاهش غلظت دارو به نصف در طول مرحله حذف مربوطه.
  • ترخیص کالا (CL):حجم ظاهری پلاسمای پاکسازی شده از دارو در واحد زمان.
  • حجم توزیع (Vd):پارامتری که وسعت آشکار توزیع دارو در خارج از محفظه در گردش را توصیف می کند.

اینکه کدام پارامتر بیشترین اطلاعات را دارد به کلاس دارو و مکانیسم اثر بستگی دارد.

هنگامی که اوج غلظت منجر به فعالیت دارویی یا سمیت شود، Cmax بیشترین اهمیت را دارد. برای آنتی بادی ها و سایر بیولوژیک های طولانی اثر، AUC و غلظت پایین، قرار گرفتن در معرض پایدار را بهتر توصیف می کنند. در جایی که فعالیت به نگه داشتن غلظت بالای یک آستانه بیولوژیکی بستگی دارد، زمان بالاتر از آن آستانه تعیین کننده اثربخشی است.

برنامه های نمونه برداری باید نمایه غلظت-زمان مربوطه را به جای مجموعه ای استاندارد از نقاط زمانی ثبت کند.

در مطالعات با دوز مکرر، نمونه‌های گرفته شده قبل و بعد از تجویز بعدی، تجمع، قرار گرفتن در معرض پایین و نزدیک شدن به حالت پایدار را نشان می‌دهند. جمعیت PK یا مدل‌سازی اثرات مختلط غیرخطی می‌تواند تنوع بین حیوانات را کمیت کند و متغیرهای کمکی مرتبط با تفاوت‌های مواجهه را شناسایی کند.

وضعیت بیماری نیز وضعیت را تغییر می دهد. التهاب، اختلال عملکرد اندام، و تغییر در غلظت پروتئین پلاسما، فارماکوکینتیک را تغییر می دهد، بنابراین PK از NHP های سالم به طور خودکار به حیوانات مدل بیماری منتقل نمی شود.

Explore how PKPD modeling target-site imaging and optimized study design improve drug dosing strategies in non-human primate research

3. فراتر از پلاسما PK: درک توزیع دارو در سایت هدف

قرار گرفتن در معرض سیستمیک وضعیت را توصیف می کند، اما غلظت پلاسما مشخص نمی کند که آیا یک نامزد به هدف دارویی خود می رسد یا خیر.

شکاف برای درمان‌های CNS، بیولوژیک‌های هدف‌دار بافت، درمان‌های ژنی و هر روشی که با مانع توزیع قابل‌توجهی روبرو است، بیشتر می‌شود.

قرار گرفتن در معرض پلاسما در برنامه های CNS می تواند بالا باشد در حالی که نفوذ مغز ثابت بماند. یافتن یک عامل درمانی در مایع مغزی نخاعی (CSF) غلظت آن را در پارانشیم مغز یا در یک هدف آناتومیک خاص نیز ایجاد نمی کند.

CSF و ارزیابی بخش بیولوژیکی

نمونه برداری CSF میزان قرار گرفتن در معرض در داخل سیستم عصبی مرکزی را اندازه گیری می کند و نشان می دهد که چگونه محفظه CSF گردش خون سیستمی را دنبال می کند.

نتیجه را بر اساس خواص فیزیکوشیمیایی دارو، اندازه مولکولی، مکانیسم‌های انتقال و محل اثر مورد نظر بخوانید.

برای درمان های بیولوژیک و اسید نوکلئیک، معمولاً به شواهدی در سطح بافت نیاز است تا نشان دهد که مواد فعال و دست نخورده به بافت مربوطه می رسد.

ارزیابی توزیع زیستی مبتنی بر تصویربرداری

تصویربرداری مولکولی توزیع را در سوژه زنده اندازه گیری می کند.

PET یا SPECT با یک ترکیب برچسب گذاری شده مناسب، توزیع و سینتیک در داخل بدن را نشان می دهد: جذب بافتی، توزیع منطقه ای و شواهدی از درگیری هدف.

برچسب ابتدا نیاز به تایید دارد. پایداری ردیاب، متابولیت های رادیویی، اثرات برچسب گذاری، و شکاف بین سیگنال تصویربرداری و مولکول درمانی دست نخورده همگی بر نحوه خواندن تصاویر تأثیر می گذارند.

MRI و CT آناتومی را تامین می‌کنند: تغییرات ساختاری مرتبط با بیماری، ویژگی‌های بافتی و زمینه آناتومیکی تحویل دارو.

تحویل با هدایت MRI همچنین موقعیت آناتومیکی را تجسم می کند و انفوزیون را در حین انجام آن نظارت می کند.

جفت کردن PK سیستمیک با توزیع مبتنی بر تصویربرداری به سوالی پاسخ می‌دهد که در اکثر برنامه‌های ترجمه مطرح می‌شود: آیا دوز تجویز شده نوردهی سیستمیک کافی ایجاد می‌کند و به توزیع کافی در محل مورد نظر می‌رسد؟

این سوال برای درمان هایی که در آن نفوذ بافت یا تحویل منطقه ای گلوگاه توسعه است، اهمیت بیشتری دارد.

4. تحویل دقیق: چرا روش مدیریت اهمیت دارد

مسیر تجویز، جذب، فراهمی زیستی و توزیع و از طریق آنها رابطه بین دوز و پاسخ را تعیین می کند.

دوز داخل وریدی مستقیماً وارد گردش خون سیستمیک می شود، که قرار گرفتن در معرض را از مرحله جذب جدا می کند. دوز خوراکی باعث جذب گوارشی، رفتار فرمولاسیون و متابولیسم گذر اول می شود. دوز زیر جلدی و داخل عضلانی پروفیل های جذب را اضافه می کند که با مولکول و فرمول تغییر می کند.

برای داروهای بیولوژیک، تزریق داخل وریدی در مقابل زیر جلدی، هم حداکثر قرار گرفتن در معرض و هم شکل پروفایل غلظت-زمان را تغییر می دهد. با فرمولاسیون طولانی اثر، جذب آهسته از محل تزریق، فاز حذف نهایی ظاهری را شکل می دهد.

مطالعات NHP باید هر زمان که علم و تکنیک اجازه می دهد از مسیر بالینی مورد نظر استفاده کنند.

برنامه های CNS با نسخه سخت تری از همان انتخاب روبرو هستند. پس از دوز سیستمیک، بسیاری از کاندیداهای درمانی به ساختارهای مغزی خاصی دسترسی ضعیفی دارند.

زایمان مستقیم داخل جمجمه ای وتحویل با همرفت(CED) به اهداف CNS تعریف شده از نظر تشریحی می رسد که دوز سیستمیک به آن نمی رسد.

در این مطالعات، دقت تحویل، پارامترهای انفوزیون، موقعیت کانولا، و توزیع در ساختار هدف، همگی پاسخ دارویی حاصل را شکل می‌دهند.

همراه با اندازه‌گیری‌های PK و PD، تصویربرداری مواجهه ناکافی با دارو را از تحویل ناکافی در محل هدف جدا می‌کند.

در Prisys، روش‌های جراحی مغز و اعصاب هدایت‌شده با MRI با استفاده از سیستم ناوبری ClearPoint و فناوری تزریق SmartFlow از مطالعات NHP که شامل تحویل CNS هدفمند و CED است، پشتیبانی می‌کنند. این کار ژن درمانی، بیولوژیک، درمان با اسید نوکلئیک و سایر درمان های CNS را پوشش می دهد.

5. پیوند PK به PD: شناسایی قرار گرفتن در معرض مورد نیاز برای اثربخشی

هدف بهینه‌سازی دوز، محدوده‌ای است که پاسخ دارویی مورد نظر را در حاشیه ایمنی قابل قبول ایجاد می‌کند، نه در بالاترین میزان مواجهه‌ای که حیوان تحمل می‌کند.

ارزیابی فارماکودینامیک زمینه بیولوژیکی را فراهم می کند که نتیجه PK را قابل تفسیر می کند.

بسته به مکانیسم درمانی، نقاط پایانی PD مربوطه در بین نشانگرهای زیستی در حال گردش، اشغال گیرنده، درگیری هدف، یافته‌های تصویربرداری، ارزیابی‌های عملکردی، تغییرات فیزیولوژیکی مرتبط با بیماری، و اندازه‌گیری‌های اثربخشی خاص مورد استفاده قرار می‌گیرد.

مدل‌های PK/PD رابطه مواجهه-پاسخ را به روش‌های مختلفی توصیف می‌کنند.

یک مدل Emax یک منحنی اشباع نوردهی-پاسخ را کنترل می کند:

E = E0 + (Emax × C) / (EC50 + C)

کجا:

  • E نشان دهنده اثر فارماکولوژیک مشاهده شده است.
  • E0 نشان دهنده اثر پایه است.
  • Emax نشان دهنده حداکثر اثر قابل دستیابی است.
  • C نشان دهنده غلظت داروی مربوطه است.
  • EC50 نشان دهنده غلظت مرتبط با 50٪ از حداکثر اثر است.

هنگامی که پاسخ تأخیر دارد، یک مدل پاسخ غیرمستقیم یا یک رویکرد محفظه اثر بهتر مناسب است. هر دو موردی را توصیف می کنند که غلظت پلاسما به سرعت تغییر می کند و پاسخ بیولوژیکی به کندی ایجاد می شود.

هر زمان که داده ها اجازه می دهند، غلظت در مدل باید از محفظه مربوط به فارماکولوژیک باشد. پلاسما به‌عنوان جانشین برای برخی روش‌ها عمل می‌کند و برای داروهایی که فعالیت آنها به نفوذ بافت یا درگیری هدف موضعی بستگی دارد، ناموفق است.

یک کاندید CNS اغلب یک رابطه تمیز بین قرار گرفتن در معرض پلاسما و نشانگرهای زیستی سیستمیک و یک رابطه ضعیف تر با پیامدهای عملکردی عصبی را نشان می دهد. خواندن CSF، تصویربرداری و نقاط پایانی عملکردی PD با هم توضیح بهتری از آن تقسیم می‌دهد.

این رویکرد یکپارچه همچنین علت فقدان آشکار کارایی را پیدا می‌کند: قرار گرفتن در معرض سیستمیک ناکافی، توزیع ناکافی در مکان هدف، تعامل ناقص هدف، یا یک مکانیسم دارویی که ترجمه نمی‌شود.

6. بهینه سازی اولین دوز و فاصله دوز

انتخاب دوز بستگی به میزان نوردهی مورد نیاز و مدت زمان آن دارد.

اولین دوز را از فارماکولوژی موجود، داده های PK پیش بالینی، رابطه مواجهه-پاسخ مربوطه و مشخصات ایمنی پیش بینی شده تنظیم کنید. برای بیولوژیک ها و سایر روش ها با ویژگی های ساختار پیچیده، پاکسازی با واسطه هدف و ایمنی زایی بالقوه، نمایه مواجهه مورد انتظار را نیز تغییر می دهد.

فاصله دوز را بر اساس طول مدت فعالیت دارویی تنظیم کنید، نه تنها از نیمه عمر پلاسما.

دو کاندید با نیمه عمر پلاسمایی مشابه می توانند در مدت زمان فعالیت آنها از طریق تفاوت در اتصال هدف، احتباس بافتی، اشغال گیرنده یا اثرات بیولوژیکی پایین دست، بسیار متفاوت باشند. یک دارو همچنین می تواند مدت ها پس از کاهش فعالیت آن در پلاسما قابل اندازه گیری باقی بماند.

مطالعات PK/PD با دوز مکرر نشان می‌دهد که آیا بازه انتخاب شده، مواجهه یا پاسخ بیولوژیکی مورد نظر را حفظ می‌کند. غلظت‌های پایین، نسبت‌های تجمع، تغییرات نشانگرهای زیستی و نقاط پایانی عملکردی هر کدام به این ارزیابی کمک می‌کنند.

برای بیولوژیک های طولانی اثر، قرار گرفتن در معرض پایدار و درگیری هدف بیشترین وزن را به دوش می کشد. برای درمان های CNS ارائه شده از طریق CED، توزیع موضعی و ماندگاری در منطقه هدف بیشتر از قرار گرفتن در معرض پلاسما سیستمیک به تنهایی است.

برنامه ای که پابرجاست برنامه ای است که ترکیبی از شواهد PK، PD، توزیع و ایمنی از آن پشتیبانی می کند.

7. بهبود طراحی مطالعه NHP از طریق 3Rs

بهینه سازی دوز و اصلاح مطالعه با هم اجرا می شوند.

یک مطالعه با طراحی ضعیف می‌تواند از حیوانات بیشتری نسبت به نیاز خود استفاده کند و همچنان اطلاعات بسیار کمی برای یک تصمیم قابل اعتماد برای دوز تولید کند. برش اندازه گروه ها بدون بررسی توان آماری به جای آن، تفسیر PK/PD را می شکند.

اصول 3Rs (جایگزینی، کاهش، و اصلاح) از ابتدا در طراحی آزمایشی تعلق دارند.

چندین انتخاب طراحی ارزش علمی هر مطالعه NHP را افزایش می دهد.

ارزیابی طولیPK، تصویربرداری، نشانگرهای زیستی، و اندازه‌گیری‌های عملکردی مکرر را در همان حیواناتی که علم اجازه می‌دهد انجام می‌دهد. تغییرات درون حیوانی در طول زمان قابل مشاهده است و مطالعه کمتر به گروه‌های مقطعی جداگانه بستگی دارد.

انتخاب نقطه پایانی یکپارچهقرار گرفتن در معرض، تصویربرداری، و پاسخ دارویی را در یک طرح هماهنگ به جای سه آزمایش جداگانه حفظ می کند.

برنامه ریزی آماریحجم نمونه را از هدف تحقیق اولیه، اندازه اثر مورد انتظار، تنوع بیولوژیکی و تحلیل برنامه ریزی شده تنظیم می کند. تصادفی‌سازی، کور کردن و گروه‌های کنترل مناسب سوگیری را کاهش داده و پایایی نتیجه‌گیری را بهبود می‌بخشد.

در جایی که اهداف از آن حمایت می کنند، ارزیابی دوز متوالی یا یک رویکرد تطبیقی ​​از گروه های دوز غیر ضروری جلوگیری می کند.

کاهش حیوانات نباید به صورت جداگانه به یک هدف عددی تبدیل شود. هدف کوچکترین تعداد حیواناتی است که هنوز نتایج علمی قابل تفسیر و پشتیبانی کافی را ارائه می دهد.

8. ادغام PK/PD و تصویربرداری در توسعه دارویی NHP

روش های درمانی جدیدتر الزامات بهینه سازی دوز پیش بالینی را افزایش داده اند.

برای یک مولکول کوچک معمولی، PK سیستمیک و تجزیه و تحلیل مواجهه-پاسخ بیشتر از آنچه انتخاب دوز نیاز دارد را پوشش می دهد. آنتی‌بادی‌ها، درمان‌های اسید نوکلئیک، ژن‌درمانی‌ها و درمان‌های هدف‌دار CNS نیز به شواهدی در مورد توزیع بافت، درگیری هدف و ماندگاری بیولوژیکی نیاز دارند.

این نیاز فارماکولوژی، اندازه‌گیری‌های بیوآنالیتیک، تصویربرداری و روش‌های تحویل تخصصی را به یک جریان کاری می‌کشاند.

Prisys Biotechnologies بر فارماکولوژی پستانداران غیر انسانی و ارزیابی داروهای ترجمه ای، ادغام مدل های بیماری، اجرای مطالعه PK/PD، تمرکز دارد.تصویربرداری بالینیو قابلیت های تخصصی جراحی در جایی که اهداف تحقیقاتی آن ها را می طلبد.

زیرساخت تصویربرداری آن شامل MRI، CT، PET-CT، و DSA است که از ارزیابی تشریحی پشتیبانی می‌کند و برنامه‌های تصویربرداری in vivo انتخاب شده است. برای مطالعات CNS که نیاز به زایمان دقیق آناتومیکی دارند، روش‌های جراحی مغز و اعصاب با هدایت MRI و CED دقت زایمان و توزیع منطقه هدف را بررسی می‌کنند.

این رویکردها که در داخل یک مطالعه NHP طراحی شده مناسب اجرا می‌شوند، چندین بعد عملکرد دارو را به طور همزمان اندازه‌گیری می‌کنند: چه مقدار دارو وارد گردش خون سیستمیک می‌شود، چگونه در بخش‌های بیولوژیکی مربوطه توزیع می‌شود، آیا به هدف مورد نظر می‌رسد یا خیر، و اینکه آیا قرار گرفتن در معرض نتیجه یک پاسخ دارویی قابل اندازه‌گیری ایجاد می‌کند یا خیر.

طراحی مطالعات دوز NHP آموزنده تر

بهینه سازی دوز درفارماکولوژی NHPیک مشکل مواجهه-پاسخ است و محاسبه mg/kg تنها بخش اول آن را پوشش می دهد.

یک استراتژی دوز معنی دار علمی، رابطه بین دوز تجویز شده، PK سیستمیک، توزیع مکان هدف، فعالیت فارماکودینامیک و ایمنی را ایجاد می کند. اهمیت نسبی هر جزء به روش درمانی، مکانیسم اثر، مسیر بالینی مورد نظر و مدل بیماری بستگی دارد.

برای توسعه داروی ترجمه‌ای، نمونه‌برداری PK سریال همراه با نقاط پایانی بیولوژیکی مرتبط و ارزیابی توزیع مبتنی بر تصویربرداری تصویر کامل‌تری از عملکرد دارو به دست می‌دهد. طراحی آماری صحیح و ارزیابی طولی سپس اطلاعات به دست آمده از هر مطالعه NHP را افزایش می دهد.

در Prisys، این ملاحظات بخشی از رویکرد گسترده تر فارماکولوژی NHP و تحقیقات ترجمه را تشکیل می دهند، به ویژه برای کاندیدهای درمانی که نیاز به تحویل تخصصی، ارزیابی سطح بافت، یا ارزیابی یکپارچه PK/PD دارند.

سوالی که یک طرح مطالعه را تعیین می‌کند این است که آیا دوز انتخابی قرار گرفتن در معرض کافی را به هدف بیولوژیکی مناسب برای مدت زمان مورد نیاز می‌دهد یا خیر.

سوالات متداول

س: دوز بهینه دارو در مطالعات NHP چگونه تعیین می شود؟

پاسخ: دوز بهینه با ادغام قرار گرفتن در معرض PK، پاسخ فارماکودینامیک، یافته های ایمنی و هدف درمانی مورد نظر تعیین می شود. پارامترهایی مانند Cmax، AUC، غلظت پایین، و روابط مواجهه-پاسخ به ایجاد محدوده دوز و فاصله دوز مناسب کمک می کنند.

س: چرا PK پلاسما برای برخی از مطالعات توسعه داروی NHP کافی نیست؟

A: پلاسما PK قرار گرفتن در معرض سیستمیک را توصیف می کند اما لزوما غلظت دارو را در بافت هدف مورد نظر منعکس نمی کند. این برای درمان های CNS، بیولوژیک ها، ژن درمانی ها و درمان های هدفمند بافت اهمیت دارد. نمونه برداری CSF، تجزیه و تحلیل بافت، و تصویربرداری مولکولی شواهد تکمیلی از توزیع دارو و درگیری هدف را فراهم می کند.

س: چگونه تصویربرداری می تواند مطالعات NHP PK/PD را بهبود بخشد؟

A: PET و SPECT از بررسی ترکیبات نشاندار مناسب در داخل بدن پشتیبانی می کنند. MRI و CT اطلاعات تشریحی را ارائه می دهند و از ارزیابی پیشرفت بیماری و روش های زایمان پشتیبانی می کنند. با اندازه‌گیری‌های PK و PD بخوانید، تصویربرداری قرار گرفتن در معرض سیستمیک، توزیع مکان هدف و پاسخ دارویی را به هم متصل می‌کند.

س: چگونه باید فواصل دوز برای بیولوژیک ها بهینه شود؟

پاسخ: فواصل دوز باید بر اساس رابطه بین قرار گرفتن در معرض سیستمیک و طول مدت فعالیت دارویی باشد. ملاحظات مربوطه شامل نیمه عمر حذف، قرارگیری دارو با واسطه هدف، درگیری هدف، تجمع، ایمنی زایی و تداوم اثرات بیولوژیکی پایین دست است.

س: چگونه می توان اصول 3Rs را در طراحی مطالعه NHP PK/PD گنجاند؟

A: 3R ها را می توان از طریق محاسبات اندازه نمونه مناسب، اندازه گیری های طولی، PK/PD یکپارچه و نقاط پایانی تصویربرداری، و طرح های آزمایشی کارآمد ترکیب کرد. هدف به دست آوردن اطلاعات علمی قابل اعتماد و در عین حال اجتناب از استفاده غیر ضروری از حیوانات یا مطالعات ضعیف است.

مراجع و مطالعه بیشتر

  1. NC3Rs عناصر کلیدی یک آزمایش خوب طراحی شده https://nc3rs.org.uk/3rs-resources/key-elements-well-designed-experiment
  2. NC3Rs به حداقل رساندن استفاده از پستانداران غیر انسانی در توسعه دارو. https://nc3rs.org.uk/3rs-resources/minimising-NHP-use
  3. موسسه ملی بهداشت، مرکز بالینی. توسعه دارو: طراحی مطالعه غیر بالینی و ملاحظات مواجهه-پاسخ. https://clinical.nih.gov/manage-clinical-trials/regulatory-toolbox/investigational-new-drugs/drug-development
  4. FDA. توسعه محصول تحت قانون حیوانات: راهنمایی برای صنعت.
  5. ICH M3(R2). مطالعات ایمنی غیر بالینی برای انجام آزمایشات بالینی انسانی و مجوز بازاریابی برای داروها.

با Prisys Biotechnologies تماس بگیرید

 

ارسال درخواست

Prisys Biotechnologies Co., Ltd.

سلامت بهتر انسان توسط Primate Translational Sciences.

NHP CRO برای تحقیقات ترجمه، PK/PD و تحویل دقیق

img
AAALAC معتبر بین المللی
تماس با ما

واتساپ

تلفن

ایمیل-

استعلام